ويژه نامه تابستانه 1388 مجله مهندسی رباتیک هامين

رباتیک علمی است که به گستره و اهمیت آن در جهان هر روز افزوده می شود. ایجاد رشته مهندسی رباتیک پاسخی بود به این توسعه و راهی بود برای شتاب بخشیدن به آن.
در ایران نیز بعضی از دانشگاه ها در این مسیر پیش قدم شدند و دانشگاه صنعتی شاهرود افتخار ارائه اولین دوره کارشناسی این رشته را از آن خود کرد. اما متاسفانه به همین عنوان بسنده شد و تلاشی برای تثبیت و اعتبار بخشیدن به آن انجام نگرفت. به صورتی که پس از گذشت قریب به 7 سال از شروع این رشته هنوز خبر وجود مهندسی رباتیک برای بسیاری از افراد مسئول در قسمت آموزش و صنعت کشور تازگی دارد و اهمیت دانشجویان این رشته هر روز برای مسئولین داخل دانشگاه کم فروغ تر می شود
پس نیاز بود که پایگاهی ایجاد شود تا صدای خود را رساتر و تاثیرگذارتر به گوش مسئولین دانشگاه و صنعت برسانیم. این چنین بود که هامین پا به عرصه وجود گذاشت. اما برای تثبیت و توان بخشیدن به این صدا به عنوان صدایی که باید شنیده شود، به هم صدایان بیشتری نیاز است. بنابراین ما به عنوان بخش کوچکی از این حرکت، شما را به همیاری و همکاری دعوت می کنیم.
نوشتن راهی است برای جاودانه کردن و قدرت بخشیدن به صداها. کلماتی که شنیده می شوند عمر کوتاهی دارند و برای جاودانگی نیاز به قالبی به نام نوشته دارند. برای گام نهادن در این راه نیاز به اعتماد به نفس، علاقمندی، مسئولیت پذیری و پشتکار است و با تجمیع این خصیصه ها می توان دست به قلم برد و علم خود را با کمی تلاش گسترش بخشیده و آن را به رشته تحریر درآورد.

بهار 88 متفاوت تر از دیگر سال ها به انتهای خود رسید و این پیام آور تابستان متفاوت تری بود که این چنین نیز رقم خورد. به قدری عجیب و غیرقابل پیش بینی بود که همه شوکه شدند و هر کس برنامه ریزی برای این تعطیلات بلندمدت انجام داده بود، همه آن نقش برآب شد. هامینی ها نیز پس از اتمام کارهای شماره اول و فروش آن، به بسیاری از کارهایی که می شد در تابستان انجام داد، فکر کرد و تصمیم گرفت، تابستانی پربار را پشت سر بگذارد تا شماره دومی بسیار موفق و مفیدتر و بدون کاستی های گذشته آماده کند و در کنار آن به راه اندازی سایت مجله و دیگر کارها بپردازد. اما نشد، چون ما نیز دل و دماغی برای کار نداشتیم. هر قدر به انتهای این فصل می رسیدیم، بیشتر متوجه می شدیم که خواه و ناخواه زندگی در جریان است و در هر زمان و مکانی و با هر شرایطی این حرکت سریع زندگی، متوقف نمی شود و اگر ما تصمیم به حرکت نگیریم و کارهایی که باید انجام می دادیم را انجام ندهیم، نتیجه آن تنها اضافه شدن یک افسوس به صدها افسوس دیگرمان است و بس. بنابراین تصمیم گرفتیم ویژه نامه ای آماده کنیم تا هم دین خود را به خوانندگان مجله ادا کرده باشیم و هم امیدی را در دل خود زنده کنیم که می توان همچنان کار کرد. ویژه نامه ای که پیش روی شماست، دارای تعداد صفحات محدود و با موضوعات محدودتری است و دلیل آن را می توان در هدف این ویژه نامه جستجو کرد. ما تنها تصمیم داشتیم تا ضمن ارائه چند مطلب که می تواند مفید باشد، شرایط ارائه شماره دوم بهتری را فراهم کنیم. امیدوارم که این ویژه نامه، به خصوص بخش های مرتبط با شماره بعد، مورد توجه خوانندگان و مخاطبانمان قرار بگیرد. بر خود لازم می دانم در اینجا از آقای امیر بهادری فرد به علت اینکه امکان گنجانده شدن مطلب ارسالی ایشان در این ویژه نامه فراهم نیامد، پوزش بطلبم.
قسمت دوم این نوشتار را به دلیل نزدیک بودن ارائه آن به ورود دانشجویان جدید به دانشگاه، به آنها اختصاص می دهم. در ابتدا قبولی و موفقیت شما در پذیرفته شدن در دانشگاه صنعتی شاهرود و به خصوص رشته مهندسی رباتیک را تبریک می گوییم و موفقیت های بهتر و روزافزونی را از بارگاه حق تعالی آرزومندیم. شاید این اولین دستاورد و کاری باشد که تحت عنوان کارهای دانشجویی در اختیار شما قرار می گیرد. بنابراین احتمالا علاقمندی ها و هراس هایی در مورد فعالیت های دانشجویی پیش بیاید. دوره دانشجویی نیز مانند هر دوره ای دیگر در زندگی ما مرحله ای جدیدی محسوب می شد که در کنار محدودیت ها و مسئولیت های جدیدی که ایجاد می کند، فرصت های متفاوتی را نیز فراهم می کند. فرصت هایی که تنها برای این مقطع از زندگی ما وجود دارد و اگر درک نشوند، از دست می روند. یکی از تجربه ها و مهارت هایی که در زندگی شغلی و اجتماعی آتی ما نقش مهمی ایفا می کند، کار در کنار گروه و تلاش با هم برای هدفی مشترک است. مهارتی که شاید تا قبل از ورود به دانشگاه، فرصتی برای دست یافتن به آن پیدا نشده و دانشگاه شاید ایستگاه آخری است برای جبران این کاستی. انجمن ها، کانون ها، تیم های مسابقات و ... می توانند بخش هایی برای کسب این تجربه تلقی شوند. کابوس بسیاری برای پرداختن به این دست از فعالیت ها و کار در این بخش ها، مشروطی است و از نظر بعضی این یکی از سرنوشت های بدون گریزی است که برای این افراد رقم خواهد خورد. اگر مواردی از این دست را ساده انگارانه ارزیابی کنیم، این گفته می تواند درست تلقی شود. اما در نگاهی دقیق تر، فعالیت به تنهایی به وجود آورنده آن سرنوشت نیست بلکه شرط دیگری نیز وجود دارد که این معضل در بسیاری از قسمت های جامعه قابل دیدن است و آن بی برنامه بودن است. اگر درس خواندن و فعالیت را دو مسئله ضد هم تعریف نکنیم و تنها یکی را برای دانشجو متصور نشده، بلکه این دو را با هم وظیفه دانشجو بدانیم، دوره دانشجویی موفق تری در انتظار ماست.
با تشکر،
پیام قاسمی

نظر ها

افزودن جدید جستجو

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."